Boemelaar, drinkebroer, habitué, kroegloper, kroegtijger, kroegvlieg, toogplakker, stamgast; genoeg benamingen voor gasten die geregeld aan dezelfde bar plaatsnemen. Maar vanaf wanneer ben je een heuse stamgast, en hoe weet je dat je het bent?
Mijn beppe (Fries voor oma) maakte vroeger de allerlekkerste rabarber. Hartverwarmend zoet, een beetje zuur en een tongstrelende structuur. Bij het krieken van het rabarberseizoen, vonden wij onze weg naar de buurvrouw: haar tuin stond er vol mee. Beppe installeerde zich vervolgens in de keuken; om van die stugge stengels
In iedere groep is er wel iemand die afwijkt. Soms heel subtiel, soms duidelijk verschillend.
Vraag het een willekeurige (oud-)horecatijger en het antwoord op de vraag of horecadienstplicht een goed idee is, is volmondig ‘ja’.
Maar waarom zou je voor het ene restaurant kiezen, en de andere deur voorbij lopen?
Als groot kinder- en babyfan, is er toch één plek waar ik ze liever niet tegenkom: restaurants. In mijn horecacarrière leidde het nog weleens tot onnodige chaos.
Als je alles doet zoals je het kent, maak je het minder bewust mee. Het is de kunst om dagelijks net af te wijken van hoe je het ‘altijd’ doet.
Je weet pas wat je mist, als ‘t er niet is. Vorige week vertoefde ik op de Veluwe, in een tiny house met een tiny aanrecht en tiny zin om te koken.
Trucjes zijn als ballonnen om een speld in te prikken. De grootste truc voor horecamedewerkers is om de trukendoos dicht te laten.
Ken je die plekken waar je zonder na te denken je schoenen uittrekt en ontspannen achterover leunt in een stoel?