Boemelaar, drinkebroer, habitué, kroegloper, kroegtijger, kroegvlieg, toogplakker, stamgast; genoeg benamingen voor gasten die geregeld aan dezelfde bar plaatsnemen. Maar vanaf wanneer ben je een heuse stamgast, en hoe weet je dat je het bent?
29-4-2026
De afgelopen vakantie lieten we de tent thuis en sliepen we in een hotel. De hotelkamer was voorzien van badkamer en mini-balkon, niet van een keuken. Dat betekende: alle maaltijden buitenshuis nuttigen. Op zoek naar een favoriete stek dus! Want ook al vind je restaurants uitzoeken nog zo leuk, dertig geweldige plekken vinden gaat af van kostbare vakantietijd.
Thuis zijn we op verschillende plekken ‘vaste gast’, met een lievelingskroeg in Utrecht en – hoe kan het ook anders – een lievelingsrestaurant in Houten. Sinds ons Cineville-abonnement beschouw ik ons ook als vaste gasten van de Utrechtse filmhuizen. Die plekken worden telkens vertrouwder. Soms heel snel, soms na verschillende ontmoetingen. Net als met mensen, eigenlijk.
Op vakantie ervaar je dat als in een snelkookpan. De beste plekken ontdek je ‘per ongeluk’, want Google-foto’s verraden niet altijd de kwaliteit (of gezelligheid). Op zo’n plek belandden we (gelukkig) al op de eerste dag. Een redelijk vol dakterras, uitzicht op een zee met hoge golven, surfers in het water, struinende mensen langs de kust, glazen koud bier en borden vol verse vis.
In een luttele seconde weet je; hier gaan we vaker eten. Eigenlijk willen we hier iedere dag wel eten. Als dan blijkt dat zowel de bediening als het eten en de rekening heel aardig zijn, weet je helemaal zeker dat dit het lievelingsplekje van de vakantie is.
En wat doe je dan, als avontuurlijke vakantieganger met een eiland vol eetgelegenheden en gegarandeerd meer van dit soort geweldige plekjes? Kun je van een favoriet spreken als je de alternatieven niet kent?
Tijdens ons tweede bezoek, ontdekten we dat de klik geheel wederzijds was. Zelfs het personeel had ons onthouden! En wij avonturiers, bestelden gewoon dezelfde vis. En dezelfde wijn. En dezelfde verrukkelijke cheesecake. Die – ook volgens de bediening – super, super lekker was.
Op zoek naar een andere favoriet gingen we niet, hier waren we nu officieel boemelaars. We konden grapjes maken over het Manchester-accent van de ober, en leerden over de eilandgebruiken – waaronder met hoeveel glazen lokale drank je nog achter het stuur mocht kruipen. ‘One is fine, two is ok, three don’t drive.’
Waar je stamgast wordt, heb je niet voor het zeggen. Dát je het wordt, is in luttele secondes bepaald. Net zoals dat bij mensen gaat, eigenlijk.
Mette Dijkstra