‘We moeten ergens linksaf, maar ik weet niet meer zo goed waar.’ Chef Jules rijdt speurend over de Rondweg. Natuurlijk rijden we er eerst voorbij, het hek dat leidt naar de Houtense ganzenvarkens van Pig Me. Achter een hek met een onopvallende oprijlaan staan tien varkens. Uiteindelijk voor de slacht, maar dat niet alleen. 

Boer Josse zit met hond Pip in de auto op ons te wachten. Josse is blond, jonger dan je van een boer zou verwachten en bovenal razend enthousiast. Deze ganzenvarkens is slechts één van de vele projecten. Door het hele land staan varkens, in samenwerking met Buitengewone Varkens.

Varkens worden ingezet voor verschillende doeleinden, in Houten voor het beperken van ganzenoverlast. Op een groot perceel, waar ganzen broeden, zijn ze begin dit jaar losgelaten om de eieren op te eten. Op deze manier wordt de groei van de ganzenpopulatie op een natuurlijke manier tegengegaan.

Minder maar beter vlees 

‘Ik zou graag willen dat mensen minder maar beter vlees eten.’ Dat is ook waarom Josse zoveel mogelijk het hele verhaal vertelt. ‘Het ligt er natuurlijk aan wanneer en aan wie. Als ik een broodje pulled pork aan het verkopen ben, houd ik het erbij dat ze diervriendelijk zijn grootgebracht. Dan laat ik het verhaal over ganzeneieren eten weg.’

Vertel het verhaal aan iedereen die het eet

Mensen moeten weten wat ze eten. Daarom nodigt Josse geregeld mensen uit, of gaat hij zelf op pad om het verhaal te vertellen. Ook de horecaondernemers die het vlees van Pig Me verkopen, worden aangemoedigd te vertellen wat ze serveren. En waarom. En ook dan is het de kunst om aan te voelen wat de gast op dat moment wil horen.

Op sociale media vertelt Josse een zo compleet mogelijk verhaal. Dus ook de weg van vrachtwagen naar de slachterij laat hij zien. ‘Veel liever zouden we plaatselijk slachten, zodat de ze die stressvolle reis niet hoeven maken. Na veel leefruimte gehad te hebben is een vrachtwagen veel te klein en benauwend, en in een slachterij zijn de vloeren te glad en is het koud.’ Stresssituaties worden zoveel mogelijk vermeden.

Schuddende billen en kwispelende staarten

In het veld in Houten staan tien zichtbaar enthousiaste en vrolijke varkens. Als Josse aanstalten maakt om het hek voor ze te openen om een rondje door het hoge gras te lopen, staan ze dicht op elkaar opgewekt te knorren. Ook aan varkenskrulstaarten valt af te lezen dat ze blij zijn. Met wild kwispelende staarten aan schuddende billen verslinden ze de bloemen.

Het varken is een gewoontedier 

Tot mijn grote verbazing, blijven ze ook buiten het hek dicht bij elkaar. ‘Gewoontedieren zijn het,’ legt Josse uit. ‘Als ik ze nooit meegenomen had het veld in, zouden ze ook zonder omheining gewoon op het veld blijven.’ Eén varken had zelfs na zijn ontsnapping geijsbeerd langs het hek, ‘in hun eentje gaan ze echt niet op avontuur, daar zijn ze te bang voor. Dat is wel anders wanneer ze met meerdere zijn.’

Het oog wil ook wat: de Bonte Bentheimer

Op andere locaties waar Josse varkens houdt, zoals op Landgoed Zuylestein en in Zaltbommel, staan andere rassen. ‘Hier in Houten wil ik ook andere varkens neerzetten, waarschijnlijk de Bonte Bentheimer.’ De gevlekte vacht van dit ras maakt de varkens veel sympathieker, ‘het oog wil ook wat.’ De roze varkens die er nu staan, zijn ook nog eens veel te eigenwijs. ‘Hun huid kan slecht tegen de zon, maar ze vertikken het om de schaduw in te gaan. Bij iedere warme zonnestraal gaan ze lekker liggen zonnebaden.’

Na acht maanden is er vlees

Bij Dinner at Six werken we het liefst met lokale producten, en is er veel contact met de leveranciers. Het vlees van de ganzenvarkens in Houten staat binnenkort dan ook bij ons op het menu. Over twee maanden zijn de varkens groot genoeg om geslacht te worden, zo’n negentig kilogram. Tot die tijd worden ze geaaid, verzorgd door maar liefst zes vrijwilligers en geregeld bezocht door boer Josse zelf. Ben je benieuwd naar het hele verhaal of wil je eens langs bij de boer? Volg ze op Instagram voor meer informatie.