De vreemde eend

In iedere groep is er wel iemand die afwijkt. Soms heel subtiel, soms duidelijk verschillend. Deze persoon verdient in de horeca altijd een beetje extra aandacht. Of het nou is omdat iemand ontelbaar veel dieetwensen heeft, niet drinkt of jarig is. 

27-2-2026

Het kan weleens wat ongemakkelijk voelen die persoon te zijn. Geen mens is bestand tegen groepsdruk, al is de groep nog zo klein. Eensgezindheid is heerlijk, mensen (lees: ik) zijn zelfs trots als zij die groep zijn waar geen uitzonderingen in bestaan. Wij lusten allemaal alles, we drinken ook allemaal gewoon wijn. 

Daarin schuilt wellicht een bepaalde vrees om moeilijk gevonden te worden. Afwijkingen kosten vaak meer denkkracht en creativiteit. ‘Moet de keuken nou alleen voor mij die aanpassingen doen in het menu?’ of ‘Hoor ik een zucht als ik het zoveelste alcoholarme drankje bestel?’ Maar juist daarin schuilt ook authenticiteit. Jij als uitzondering wordt – zeer waarschijnlijk – beter onthouden. Soms als zwart schaap, soms als opvallende verschijning.

Afgelopen weekend was er een gezelschap bestaande uit vier mensen. Tijdens het neerstrijken werd besloten wie die avond naar huis zou rijden: de man van het stel met auto. Zij bestelde een wijntje, hij hield het wel bij water. Het andere stel kon sowieso drinken, zij waren – in ieder geval in de auto – te gast. 

Hij was ‘de uitzondering’. 

En ook bij de menukeuze viel hij ‘buiten de boot’. Waar drie keer het Menu werd gekozen, koos hij het Groentemenu. Ik had alvast een binnenpretje, maar deelde mijn waarneming nog niet met het gezelschap. Iedereen met het Menu dronk wijn, en na verwoede pogingen ook voor hem iets ‘gezelligs’ in te schenken, gaf ik het op: hij hield het bij water. 

Bij de dessertkeuze was ik benieuwd: zou hij wederom iets anders kiezen? Ja, hoor! Waar de drie wijndrinkers kozen voor zoet, mocht ik hem een kaasplankje serveren. Ik grapte er iets over, hij lachte en voelde zich uitgenodigd kort te reflecteren op zijn avond. ‘Dit is het enige moment dat ik het jammer vind dat ik geen alcohol drink. Dat portje was heerlijk geweest.’ 

De avond stelde niet teleur, want bij het brengen van de rekening gaf hij aan te betalen. De bingokaart was vol, en ik zou deze man langer herinneren dan het overige gezelschap. Vooral omdat hij mij bij het betalen toevertrouwde dat er nog een heerlijk drankje op hem stond te wachten thuis. Een kersenlikeur, meegenomen uit Spanje. 

Mette Dijkstra